Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Γιώργος Ιωάννου, Το κέλυφος


Το κέλυφος


Είναι ειδική η ομορφιά που μπορεί να σου θραύσει το κέλυφος. Μέσα στο κέλυφος βρίσκεται κλεισμένη η βαθιά μυστική χαρά, που όταν ξεχυθεί σε παραλύει. Αυτό το ωοειδές πράγμα, το ντυμένο με κέλυφος, είναι χωμένο κάπου ανάμεσα στην κοιλιά και το στέρνο σου. Και θα πρέπει να ’ναι πολύ μικρό –μικρό μα θαυματουργό– για να μην μπορείς να το ψηλαφείς ούτε και να το αισθάνεσαι. Ίσως να ’ναι και κάπως ευκίνητο, γιατί όταν ξεχύνεται το υγρό του, άλλοτε το νιώθεις πιο υψηλά και άλλοτε πιο χαμηλά, ανάλογα με το πρόσωπο που σου το θραύει.

Μέσα σ’ αυτό το κέλυφος κρύβεται πεισματικά η αληθινή χαρά και η έκσταση. Γι’ αυτό και όταν κυκλοφορείς στους δρόμους είσαι, συνήθως, σαν αδιάφορος ερωτικά, σαν ξεχωρισμένος από τις ερωτικές ώρες σου –δεν είσαι περιχυμένος από ερωτικούς χυμούς ανά πάσα στιγμή. Αυτό γίνεται μόνο όταν αντικριστείς με το πρόσωπο που θαρρείς ότι έχει την ικανότητα να σου σπάσει το κέλυφος. Και κάτι τέτοιο συμβαίνει, ευτυχώς, σπάνια.

Όλη σου η περιφορά ανάμεσα στους ανθρώπους δεν είναι παρά η αναζήτηση του ατόμου που μπορεί να σου θραύει το κέλυφος. Και όμως παρά την αναζήτηση, την προσοχή και την πείρα, στις εκατό φορές, στις χίλιες φορές, η μία επιλογή είναι σωστή και οι άλλες όλες λαθεμένες. Δεν σκέφτηκες λογικά όταν επέλεγες, ξέχασες να κάνεις στον εαυτό σου την ερώτηση για το κέλυφος, δεν μετέφερες τη μορφή του ατόμου αυτού εντός σου, δεν τη φαντάστηκες να διέρχεται τις αισθήσεις σου και να θραύει το κέλυφος. Αλλά αφέθηκες στις εντυπώσεις της στιγμής, στην εκλογή τού κατά τη γενική αντίληψη ωραίου ατόμου. Και τώρα σε αφήνει αδιάφορο, δεν σου κάνει. Και πάνε χαμένοι οι ελιγμοί σου, οι κυκλωτικές κινήσεις σου, οι επίμονες ματιές σου, οι καίριες ερωτήσεις σου και μετά ο ιδρώτας του προσώπου σου και του κορμιού σου. Το κέλυφος έμεινε ανέπαφο, ούτε κινδύνεψε καν να ραγίσει. Βέβαια, υποκρίθηκες ή ξεγελάστηκες ότι κάτι σου συμβαίνει, μα τίποτε δεν σου συνέβαινε και έλεγες ψέματα στον εαυτό σου.

Πρέπει να είναι ισχυρό, σκληρό, το κέλυφος αυτό, γιατί ελάχιστα είναι τα άτομα που σου το θρυμμάτισαν ως τώρα και απελευθέρωσαν την αχαλίνωτη υπόστασή σου, όπου δεν ήξερες τι σου γινόταν και αδιαφορούσες για το ποιος σε είχε υπό την παρακολούθησή του. Κι εσένα που σε θεωρούν μετρημένο και φρονιμότατο σε είδαν ακόμα και σε χωριά μέσα, σε μια χούφτα ανθρώπους μέσα, να διαπράττεις απερισκεψίες ανήκουστες.

Όποιος διαβάζει τις γραμμές αυτές θα φαντάζεται τολμήματα διάφορα, ερωτικές αποκοτιές και σκληρές δοκιμασίες του πληρώματος. Τίποτε απατηλότερον αυτού. Όχι μόνο ερωτικές επαφές και πράξεις δεν είναι απαραίτητες, μα δεν χρειάζεται ούτε καλημέρα καμιά φορά, για να πάρει να ραγίζει το κέλυφος. Μια ματιά είναι αρκετή, ακόμα και μόνο δική σου, μη διασταυρωμένη ματιά, για να νιώσεις πως κάτι το ιδιαίτερο συμβαίνει μέσα σου. Και πως ούτε χρόνος υπάρχει πια ούτε επείγουσες δουλειές ούτε αρρώστιες ούτε προχωρημένη ηλικία. Είσαι πάνω από όλα αυτά, ανώτερος και ικανός για όλα.

Θέλεις να κοιτάζεις στα μάτια του ατόμου που σε συντάραξε, αποκεί εκπέμπεται η δύναμη που κρούει και τελικά θραύει το κέλυφος. Η δύναμη αυτή δεν είναι απαραίτητο να περιέχει σκληράδα ή μαλακάδα. Φτάνει να περιέχει αποχρώσεις βαθιές, να υπόσχεται σώμα και χαρακτήρα με πτυχές άπειρες – αυτή η μικρή περιοχή που μπορεί όμως να είναι φορτωμένη με ανεξάντλητο μυστήριο. Θέλεις να κοιτάζεις δυνατά στα μάτια του ατόμου σου, για να εισχωρήσεις βαθιά του κι εσύ. Δεν αποκλείεται να κρούεις κι εσύ το δικό του κέλυφος. Ένα τέτοιο πρόσωπο, σκεύος της δύσκολης εκλογής σου, πρέπει κι αυτό να έχει σε κάποια θήκη προφυλαγμένη τη μυστική χαρά του. Δεν μπορεί εσύ ο σφιχτοδεμένος να ρέπεις προς άτομα σαλιάρικα με διάχυτο συνεχώς το ερωτικό αίσθημά τους. Πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει μια αναλογία ανάμεσά μας. Έτσι πιθανώς εξηγείται πώς από πολύ νωρίς και μέχρι τώρα ακόμα συμβαίνει από καιρό σε καιρό να σου αφοσιώνονται άνθρωποι, που καμιά λογική δεν μπορεί να εξηγήσει την αφοσίωσή τους. Είναι κατά πολύ ανώτεροί σου και στην ομορφιά και στη νεότητα και στην ερωτική πρόκληση. Και όμως κουρνιάζουν κοντά σου και ούτε σκέψη κάνουν για να δοθούν αλλού ή να δοθούν και αλλού, κρυφά και δόλια, όπως γίνεται στις συνηθισμένες σχέσεις. Τους θραύεις, φαίνεται, κι εσύ το κέλυφος, ξεχύνεις την έκσταση εντός τους. Είσαι η κλώσα που κλωσάει τ’ αβγά τους και κάθε φορά όταν αυτά ωριμάζουν, τα εκκολάπτει κρούοντας με τη μύτη της το κέλυφος.

Αλλιώς είναι χαμένος κόπος, άδικο πέρασμα δίπλα από σώματα, που δεν μένουν απλώς κλειστά, μα που δεν έχουν να σου προσφέρουν τίποτα, όσο κι αν επιμένεις.


Γιώργος Ιωάννου, Καταπακτή | πεζά κείμενα, εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 1989

__________________________________

Πηγή για την εικόνα: εδώ


Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Μίκης Θεοδωράκης & Μάνος Ελευθερίου, Η αυλή




Η αυλή

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Ερμηνεία: Μαρία Φαραντούρη – Λάκης Καραλής
Δίσκος: Τα τραγούδια του αγώνα (1974)


Σφυρίζει στην ταράτσα η ζωστήρα
σε παίρνουν και σε πάνε στην αυλή
ξωκλήσια και νησιά χωρίς αρμύρα
δεν θα θυμάσαι πια μες στη ζωή

Κλειστό και χαμηλό το καμαράκι
πριν από χρόνια θα ’ταν πλυσταριό
μα συ μικρό παιδί, παλικαράκι
φαρμάκωσες ετούτο τον καιρό
μ’ ένα καρφί και μ’ ένα καθρεφτάκι
τις φλέβες όταν έκοψες θαρρώ

Μιλώ στην Παναγιά και στον Κριτή σου
τα χρόνια σου μετρώ με τον καημό
μα πες μου αν έχει ο βασανιστής σου
αν έχει μάτια, στόμα και λαιμό

Κλειστό και χαμηλό το καμαράκι
πριν από χρόνια θα ’ταν πλυσταριό
μα συ μικρό παιδί, παλικαράκι
φαρμάκωσες ετούτο τον καιρό
μ’ ένα καρφί και μ’ ένα καθρεφτάκι
τις φλέβες όταν έκοψες θαρρώ


Νικηφόρος Βρεττάκος, Μικρός Τύμβος (17 Νοεμβρίου 1973)



Μικρός Τύμβος
(17 Νοεμβρίου 1973)

Δίχως τουφέκι και σπαθί, με τον ήλιο στο μέτωπο,
υπήρξατε ήρωες και ποιητές μαζί. Είστε το Ποίημα.

Απλώνοντας το χέρι μου δε φτάνει ως εκεί
που ωραία λουλούδια σε υψηλό λειμώνα τις μορφές σας
λιτανεύει ο αέρας της αρετής. Ω παιδιά μου,

μπροστά σ' αυτό το Ποίημα μετράει μόνο η σιωπή.


Από την ενότητα Παραλειπόμενα της συγκεντρωτικής συλλογής Τα ποιήματα του Νικηφόρου Βρεττάκου, εκδόσεις Τρία φύλλα, Αθήνα 1999, τόμος Β.

___________________________


Η φωτογραφία που συνοδεύει το ποίημα είναι του Βασίλη Καραγεώργου και την πήρα από εδώ.


Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Αρλέτα, Ένα εκτροχιασμένο τρένο




Ένα εκτροχιασμένο τρένο

Μουσική – στίχοι – ερμηνεία: Αρλέτα
Ακουστική κιθάρα: Βασίλης Ρακόπουλος, Θανάσης Μπίκος
Κλασική κιθάρα: Αρλέτα
Δίσκος: Ένα καπέλο με τραγούδια (1981)


Ένα εκτροχιασμένο τρένο
να τι είμαι
σε κάποιαν άγνωστη γραμμή
που χάνεται στις ζούγκλες

Κλειδούχοι φύλακες με ξέχασαν
κι έμεινα ακούνητο
γερμένο σε μιαν άκρη
βροχή και ξαστεριά

Ένα εκτροχιασμένο τρένο
να τι είμαι
δίπλα πεσμένο παραζαλισμένο
κοιτώντας τα χορτάρια ανάποδα
και τα ξασμένα συννεφάκια
αποξεχάστηκα

Πρέπει ν’ αρχίσω να κινούμαι πάλι
έστω φυτρώνοντας φτερά όπως παλιά
Ω! τώρα θυμούμαι
πρώτα πετούσα
μετά γκρεμίστηκα
μετά σουρνώμουνα
μετά ευπρεπίστηκα

Μου φαίνεται θα ξαναρχίσω να πετάω
κι αν ξαναγκρεμιστώ ελπίζω
να μη με ξαναφέρουν πίσω
κι αν ξαναγκρεμιστώ ελπίζω
να μη με ξαναφέρουν πίσω
να μη με ξαναφέρουν πίσω

Ένα εκτροχιασμένο τρένο
να τι είμαι
σε κάποιαν άγνωστη γραμμή
που χάνεται στις ζούγκλες

Ένα εκτροχιασμένο τρένο
να τι είμαι
δίπλα πεσμένο παραζαλισμένο

Ένα εκτροχιασμένο τρένο
να τι είμαι

____________________________


Ο δίσκος Ένα καπέλο με τραγούδια είναι ο πρώτος δίσκος της Αρλέτας που παρουσιάζω εδώ. Δεν είναι ο πρώτος στη δισκογραφία της ούτε ο πρώτος στη σειρά προτίμησής μου. Όμως είναι ο πρώτος της δίσκος που αγόρασα σε μορφή βινυλίου, όταν με τον πρώτο μου μισθό αξιώθηκα να αποκτήσω το πολυπόθητο στερεοφωνικό μου συγκρότημα. Βέβαια το βινύλιο αυτό δεν το έχω πια στη δισκοθήκη μου. Το χάρισα σαν δώρο καρδιάς σε μια φίλη που ξενιτεύτηκε πριν χρόνια κι αγαπούσε την Αρλέτα, τα καπέλα και τα τραγούδια.